JANINE KITZEN
  • HOME
  • BUY ALBUM
  • BIOGRAPHY
    • ENGLISH
    • NEDERLANDS
    • DEUTSCH
  • ABOUT
  • MEDIA
    • MUSIC
    • VIDEOS
    • PICTURES
    • IN THE PRESS
  • CONTACT
    • KiJa MUSIC
  • Blog
  • BOOKING

Elvis, de stem als lichaam

28/2/2026

 
Picture
Vandaag zat ik in de bioscoop en zag ik EPIC: Elvis Presley in Concert van Baz Luhrmann. Ik ging erheen uit nieuwsgierigheid, maar kwam terug met ontzag. Voor de expressie, voor de stem, voor de eerlijkheid van een artiest die zijn hele wezen in muziek legde.

​Wat mij het meest trof, was niet alleen de energie of het charisma, maar de totale lichamelijkheid van Elvis. Hij zong niet alleen, hij belichaamde de muziek. Elke frase leek door zijn hele lichaam te gaan. Als klassiek geschoolde zangeres kijk ik automatisch naar ademvoering, frasering, klankvorming. Bij Elvis zie je hoe techniek en instinct samenvallen. Hij zingt vanuit een diepe innerlijke noodzaak. Soms rauw, soms kwetsbaar, soms bijna ongeremd. Maar altijd waarachtig.

​Zijn stem heeft iets dat je zelden hoort: een directe emotionele eerlijkheid. Hij raakt een toon en daarmee meteen een gevoel. Dat doet me denken aan de grote operazangers die mij hebben gevormd. Niet voor niets bewonder ik Maria Callas zo: ook zij zong nooit alleen de noten, maar het drama, het leven zelf. En net als Elvis stierf zij in 1977, veel te jong. Misschien is dat wat hen verbindt: een totale overgave, een brandend verlangen om via muziek iets wezenlijks te zeggen.
In de documentaire zie je Elvis tussen 1970 en 1972 in Las Vegas. Slank, energiek, onweerstaanbaar. Maar wat vooral opvalt, is zijn visuele aanwezigheid. Hij staat daar als een moderne held, bijna een mythische figuur. Zijn blik, zijn houding, zijn kostuums, de manier waarop hij het publiek bespeelt — alles is doordacht en tegelijk vol spontaniteit. Het is pure presentatiekunst. Voor een zanger is dat inspirerend. Muziek is immers nooit alleen klank, maar ook beeld, lichaam en ruimte.

Je ziet hem repeteren, grappen maken, zoeken, luisteren naar zijn musici. De band en de achtergrondzangers vormen een hechte gemeenschap. Dat ontroerde me. Muziek maken is delen. In die momenten zie je de mens achter de legende.
Wat ik bijzonder vond, is hoe hij genres overstijgt. Gospel, rock, ballads — het maakt hem niet uit. Hij gaat telkens naar de kern van een lied. Zelfs wanneer hij improviseert of een grap maakt, blijft de essentie intact. Dat vraagt moed en vertrouwen. Het is een les voor iedere zanger: techniek is belangrijk, maar eerlijkheid is essentieel.
​
Soms gaat hij tot het uiterste. In Bridge Over Troubled Water bijvoorbeeld. Het is bijna te veel, op het randje van kitsch, maar juist daarin schuilt zijn kracht. Hij durft alles te geven. Dat is kwetsbaar en moedig tegelijk.
De film bevat veel materiaal dat nooit eerder is vertoond, afkomstig uit archieven en opslagplaatsen waar het jarenlang verborgen lag. Je voelt de intensiteit van zijn leven. De druk, de verwachtingen, de voortdurende aanwezigheid van fans. Hij werkte tot uitputting. En toch bleef hij geven.

Deze documentaire raakte me omdat hij laat zien dat echte muziek tijdloos is. Goede muziek overstijgt genres en generaties. Elvis is van alle tijden. Maar bovenal herinnert hij me eraan waarom we zingen: om te raken, om te delen, om waarachtig te zijn.

Ik kwam de zaal uit met het gevoel dat expressie, eerlijkheid en aanwezigheid de kern blijven. Of je nu opera zingt of rock-’n-roll.
​
Ga kijken.

Lieve groetjes,
​Janine
Picture
Een beetje in Elvis Style...
Foto genomen door Hugo Thomassen

HET LEVEN ALS EEN OPERA

17/12/2018

 
Picture
Italië fascineert me al zolang als ik me kan herinneren. Vrijwel alles wat het leven de moeite waard maakt, is in dat land overvloedig aanwezig. Niet dat ik het hier in Nederland niet naar mijn zin heb, maar Italië voelt als een tweede thuishaven. De klanken van de taal, de geur van de keuken en de schoonheid van landschappen, architectuur en kunst spreken er rijkelijk tot mijn verbeelding. En dan is daar natuurlijk ook nog de muziek! In Italië immers stond de wieg van de opera.
De Italiaanse cultuur heeft me gevormd. Aangezien ik geloof dat je een cultuur en volksaard pas echt kunt aanvoelen wanneer je de taal spreekt, ben ik me al enige tijd gaan toeleggen op het Italiaans. Afgelopen zomer was ik op Sicilië waar ik een taalcursus volgde en in een bijzonder muzikaal Italiaans avontuur verzeild raakte.
Ik verbleef voor de cursus in de buurt van het schilderachtige Savoca, dat ook wel de citta d’ arte ofwel het stadje van de kunsten wordt genoemd. Wie er ronddoolt in de kleine straten, weet meteen dat die naam niet uit de lucht kwam vallen. Er zijn drie geweldige kerken met prachtige fresco’s en ook een mooie concertzaal. Kunst en muziek in overvloed. Een plaats waar ik me dus volledig op mijn plek voel. Savoca heeft internationale bekendheid gekregen door de opnamen die regisseur Francis Ford Coppola er maakte van the Godfather. Een wereldberoemd decor. De tijd staat er stil. Voor mij bestaat geen mooiere plek waar de schone kunst van het leven zo goed wordt verstaan. Een plek, kortom, naar mijn hart.

Savoca kent een sprookjesachtige ambiance met de bergen op de achtergrond, de zee en een ongekende stilte. Stilte is belangrijk; zeker voor een musicus. Het zorgt ervoor dat de muziek in mijn hoofd beter indaalt.

Powered by Create your own unique website with customizable templates.
  • HOME
  • BUY ALBUM
  • BIOGRAPHY
    • ENGLISH
    • NEDERLANDS
    • DEUTSCH
  • ABOUT
  • MEDIA
    • MUSIC
    • VIDEOS
    • PICTURES
    • IN THE PRESS
  • CONTACT
    • KiJa MUSIC
  • Blog
  • BOOKING